رسانه‌های امروز

همایش «روز رسانه‌های اجتماعی» همزمان با سراسر جهان در ۱۰ تیرماه امسال قرار است با حضور استادان، کارشناسان، و دانشجویان این حوزه  با هدف اصلی تبدیل علمی تهدیدهای رسانه‌های اجتماعی به فرصت‌ها در تهران برگزار  شود. در اهداف فرعی این همایش به ایجاد و گسترش ارتباطات واقعی در فضای آنلاین و آفلاین، تولید محتوای علمی و بومی در حوزه رسانه‌‌های اجتماعی، ارتباط پویا و مفید بین پژوهشگران، مردم و دانشگاه‌ها، ارایه جدیدترین پژوهش‌های بومی در حوزه رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی، اشتراک‌گذاری ایده‌های جدید در حوزه رسانه‌های اجتماعی، بومی‌سازی و بهره‌گیری از رسانه‌های اجتماعی بر اساس فرهنگ اسلامی ایرانی اشاره شده است.

این همایش در نظر دارد ظرفیت‌های بالقوه ای که در رسانه‌های اجتماعی نهفته است را شناسایی کند و در بخش‌های مختلف اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی فرصت‌های جدیدی را در جهت دستیابی به تحقق افق ایران ۱۴۰۴ فراهم کند. برگزاری این همایش فرصت مناسبی است که همزمان با روز جهانی رسانه‌های‌ اجتماعی، صاحب‌نظران، اندیشمندان و کاربران این رسانه‌های نوین گردهم آمده و ظرفیت‌های این بستر را مورد مداقه قرار دهند.

فراخوان ارسال مقالات برای همایش

روند تغییرات در تکنولوژی‌های نوین ارتباطی شرایطی را به وجود آورده تا کاربران به عنوان خلق کنندگان محتواهای فضای مجازی نقش مهمی را در تولید علم و تعامل با جامعه بر عهده داشته باشند. این روند رشد در اینترنت هرگز متوقف نمی شود و دولت‌ها، سازمان‌ها و شرکت‌ها به دنبال استفاده حداکثری از منافع آن، شرایط را به گونه‌ای فراهم می‌کنند تا با شناخت آسیب‌های آن، با توسعه روز افزون رسانه‌های اجتماعی همگام شوند.
این همایش در نظر دارد ظرفیت‌های بالقوه ای که در رسانه‌های اجتماعی نهفته است را شناسایی کند و در بخش های مختلف اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی فرصت‌های جدیدی را در جهت دستیابی به تحقق افق ایران ۱۴۰۴ فراهم کند. برگزاری این همایش فرصت مناسبی است که همزمان با روز جهانی رسانه‌های اجتماعی، صاحب‌نظران، اندیشمندان و کاربران این رسانه‌های نوین گردهم آمده و ظرفیت‌های این شبکه را پیرامون محورهای پیشنهادی زیر مورد مداقه قرار دهند.

 محورهای همایش:

•  رسانه‌های اجتماعی و هویت ایرانی
•  رسانه‌های اجتماعی و رونق کسب و کار
•  نقش رسانه‌های اجتماعی در پیشبرد برنامه‌های توسعه کشور
• تاثیر متقابل رسانه‌های اجتماعی و رسانه‌های جمعی
• تاثیر سیاست های سرویس دهندگان رسانه های اجتماعی بر رفتار کاربران
• شیوه‌های بکارگیری استراتژیک رسانه‌های اجتماعی در شرکت‌ها، سازمان‌ها و دستگاه‌های اجرایی
•  رسانه های‌اجتماعی و بکارگیری آن در حوزه علوم ارتباطات (روزنامه‌نگاری، روابط عمومی و تبلیغات).
• رسانه‌های اجتماعی و بکارگیری آن در آموزش
•  سایر موضوعاتی که به شناسایی ظرفیت های رسانه های اجتماعی در حرفه ها، شغل ها و حوزه های مختلف اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی مرتبط باشد.

 و البته ذکر این نکته ضروری‌ست که برگزاری این همایش بدون تلاش‌ها و کوشش‌های دوست گرامی آقای جواد افتاده ممکن نمی‌شد.

ممکن است شما به زودی یک سخنرانی مهم در پیش داشته باشید یا قرار است که در یک برنامه تلوزیونی حاضر شوید.

احساس می‌کنید پاهاتان در حال لرزیدنند. قلب‌تان خیلی تند می‌زند، و پیشانی‌تان عرق کرده است.

بیشتر افراد تجربه‌ی چنین دلشوره و اضطراب‌هایی را برای ارائه یک سخنرانی دارند، و احتمالا با دلیلی مشابه – هیچکس دوست ندارد که با یک اشتباه ناراحت کننده باعث تحقیر خودش در جمعی بشود و همین مسئله او را از رسیدن به اهدافش دور کند. به هر حال هیچ قرص جادویی برای حذف کامل این اضطراب وجود ندارد. اما می‌توانید این ترس را به شکل مؤثری مدیریت کنید، و میزان اضطرابی را که مانع اجرای‌تان است پایین بیاورید.

این‌جا پنج نکته و تکنیک ارائه شده که به شما برای غلبه بر این ترس کمک می‌کند:

۱- تمرین

بیشتر افراد گفته‌اند که تنها و بهترین راه آن‌ها برای غلبه بر این ترس‌ آشنایی و آمادگی بیشترشان با مطالب و از قبل حاضر کردن آن‌ها بوده است. ترس افراد معمولا با تجربه‌‌ی سخنرانی‌های بیشتر رو به کاهش می‌رود.

 ۲- شما نباید بهترین باشید

هیچکس شما را با معیارهای یک سخنران حرفه‌ای قضاوت نمی‌کند. پس به یک لغزش زبانی یا یک “اوووم” گاه و بی‌گاه یا لغتی که این‌جا و آن‌جا فراموش کرده‌اید توجه نکنید. اگر تمرکز‌تان بر اصل موضوع یعنی ارائه با کیفیت و با اشتیاق محتوا باشد – احتمالا موفق می‌شوید تاثیر مثبتی بر مخاطبان بگذارید.

 ۳- به یاد داشته باشید – مسئله شما نیستید

دست از تمرکز بر ترس بردارید و در عوض به مخاطب توجه کنید. به زندگی‌ آن‌ها فکر کنید، به نیازهای‌‌شان، و نگرانی‌هایی که دارند. به خودتان یادآوری کنید که چطور اطلاعات شما می‌تواند زندگی دیگران را بهتر کند. سعی کنید برای‌شان سودمند باشید، و به آن‌ها احساس راحتی بیشتری بدهید. مسئله شما نیستید، موضوع به آن‌ها مربوط است.

 ۴- نفس عمیق بکشید

بزرگسالان به طور متوسط ۱۲ بار در دقیقه نفس می‌کشند. این مقدار در هنگام استرس بیشتر شده – باعث کاهش تراکم دی اکسید کربن در خون و اکسیژن در مغز می‌شود. نفس عمیق گرفتن می‌تواند در بازیابی کنترل بر تنفس به شما کمک کند. با آهسته خارج کردن هوا از ریه‌هاتان شروع کنید و بعد آهسته هوا را از طریق بینی به داخل بکشید تا ریه‌ها پر شوند. سپس نفس‌تان را تا جایی که برای‌تان راحت است نگه دارید. بعد آرام هوا را از طریق دهان آزاد کرده تا احساس کنید ریه‌های‌تان دوباره خالی شده‌اند. این تمرین را ۱۲ – ۱۰ بار تکرار کنید.

 ۵- عضلات‌تان را منقبض کنید

بر روی یک صندلی راحتی بنشینید و چشم‌های‌تان را ببندید. عضلات صورت‌تان را برای ده ثانیه منقبض کنید، بعد برای ۲۰ ثانیه آن‌ها را شل کنید. بعد نوبت گردن است همین کار را تکرار کنید، حالا آن را بر روی شانه‌ها، بازوها، دست‌ها، قفسه‌ی سینه ، و شکم هم تمرین کنید، و به همین ترتیب تا به نوک انگشتان‌ پا برسید.

• منبع

در مورد تکنولوژی و نقشش در زندگی ایده‌های مختلفی وجود دارد، اما در یک تعریف ساده می‌شود تکنولوژی را فقط از جنبه‌ی ابزاری در نظر گرفت و نه بیشتر. به عنوان ابزار، تکنولوژی جادو نمی‌کند – معجزه‌ای در خودش ندارد و اسرارآمیز هم نیست. با این وجود بیشتر تکنولوژی‌های جدید تا مدتی حداقل برای بخشی از مردم همه‌ی این خصوصیات را دارند، مبهم‌ا‌ند، و استفاده از آن‌ها کاری طاقت‌فرسا و نشدنی به نظر می‌رسد. از طرف دیگر قدرت کار کردن با تکنولوژی‌های نوین امروزه یک توانایی محسوب می‌شود که می‌تواند امتیازی برای برخی افراد در مقابل آن‌هایی به حساب بیاید که به نوعی از قافله‌ی آن عقب مانده‌اند.

ابزارهای اجتماعی، گجت‌ها، وسایل جدید، اپلیکیشن‌ها یا سیستم‌ عامل‌ها فرقی نمی‌کنند، یا شما باید با یک طرح مشخص توانایی کار کردن با آن‌ها را بدست آورید یا این‌که آن‌ها خودشان دیر یا زود شما را دور خواهند زد.

اجتناب از این پنج اشتباه می‌تواند یک راه حل در این ارتباط باشد:

۱- ناتوانی در صرف زمان کافی برای یادگیری

در واقع  بیشتر وقت‌ها مشکل در یادگیری و استفاده  و کار با تکنولوژی‌های جدید نیست، بلکه دشواری در زمان مورد نیازی است که شما باید صرف آن کنید. شما باید میل به آن را در خودتان بوجود بیاورید. این یک‌ نوع سرمایه‌گذاری است که به خوبی می‌توانید انتظار داشته باشید که نتیجه‌اش به شما بر می‌گردد. پس با خودتان رو راست باشید، آیا زمان کافی برای استفاده از تکنولوژی‌های نوین را برای خودتان بوجود آورده‌اید؟

ادامه ی نوشته

رسانه‌ها ماشین زمان‌اند. آن‌ها به یاد می‌آورند و فراموش می‌کنند. رسانه‌ها پرده‌ی نمایشند، همانطور که بخشی از خاطرات و تاریخ را برای ما ثبت می‌کنند، همان‌طور که مجموعه‌ای از خاطرات را برای ما زنده نگه می‌دارند و یا از طریق دوباره شکل دادن به رویدادها، اتفاقات و وقایع در آن سهیم می‌شوند. آن‌ها همچنین تمایل دارند گذشته‌ی خودشان را با استفاده از تصاویر آرشیوی زنده کنند. در واقع به نظر می‌رسد رسانه‌ها همان‌طور که نگاهی نوستالژیک به گذشته دارند – به گذشته‌ی خودشان هم چنین نگاهی را تعمیم می‌دهند.

مفهوم “نوستالژیک”  اشاره‌ایست به احساس یا حالتی که تازه نیست. میلی که اول بار توسط یک پزشک سوئیسی در قرن ۱۷ برای تشریح پدیده “غربت‌زدگی” به کار رفت. از مفاهیم نزدیک به آن می‌توان به مالیخولیا اشاره کرد یا حسرت و آرزو (yearning). اما این روزها به نظر می‌رسد گاهی با  رونق روزافزون این مفهوم روبرو می‌شویم: یک نمونه از این دست فیلم آرتیست بود که بازگشت و جان‌بخشی دوباره به سینمای صامت را در خود داشت.

نوستالژیک بودن و یادآوری بخش‌هایی از گذشته می‌تواند شامل فراموشی هم بشود. پس می‌شود پرسید چه نوع از خاطرات متمایزند؟ آیا رسانه‌ها واقعا می‌توانند نوستالژیک بشوند یا باشند؟ کدام فرم مشخص از نوستالژی در جامعه‌ی امروزی نمایان می‌شوند و چرا؟ آیا افراد می‌توانند نوستالژیک باشند یا این‌گونه وانموده شوند -بدون این‌که تجربه‌ای از آن‌ها در گذشته وجود داشته باشد؟ چه نوع از نوستالژی سیاسی قابل تشخیص است؟ تاثیر نوستالژی بر مارکتینگ رسانه‌ای و نفوذ اقتصادیش تا کجاست؟ و در نهایت آیا استفاده از گذشته در همه‌ی گونه‌های قابل تصورش و در نظام‌های مختلف فرهنگی امری به دلخواه و اختیاری‌ست؟

کنفرانسی که قرار است ۱۳ و ۱۴ سپتامبر امسال توسط انستیتو مطالعات ارتباطات، رسانه‌ها و ژورنالیسم در دانشگاه ژنو سوئیس برگزار شود قصد دارد به این موضوعات در زیر عنوان “بازگشت به گذشته – رسانه‌های خاطره‌انگیز و فرم‌های واسطه در نوستالژی” بپردازد. خلاصه‌ای تیترگونه از موضوعات مورد توجه این کنفرانس جالب از این قرار است:

نوستالژی و رسانه‌ (های همگانی)

عمومیت، وب و گروه‌های حامی

روایت‌های سمعی و بصری، نمایش

برنامه‌های سریالی‌ و بازگشت‌های به گذشته

اخبار، ژورنالیسم، مطبوعات چاپی

بازآفرینی برنامه‌های رادیو و تلوزیونی، کشف آرشیوها

سیاست گذشته، نظام‌های سیاسی، نوستالژی

برنامه‌های مشخص رادیو و تلوزیونی

عکس، کمدی، بازی‌های ویدیوئی و تکنولوژی‌های جدید

معماری، طراحی محصولات و مد

روانشناسی و تاریخ نوستالژی

مهاجرت، تازه واردها، غربت‌زدگی

نقشه‌های جغرافیایی، چشم‌اندازهای توریستی و روستاها

فولکلور، سنت‌ها، نوستالژی‌های محلی

موزها، نمایشگاه‌ها و هنر مدرن

اقتصاد، مارکتینگ و نوستالژی

تئوری‌ها و روش‌شناسی

مطالعات رسانه‌ای نوستالژی و رویکردهای انتقادی

تجدید حیات فلاسفه و متفکران گذشته در علم، هنر و دیگر قلمروهای پژوهش

رسانه‌های اجتماعی در سطح جهانی هر روز بیشتر با فعالیت‌های اقتصادی و فضای کسب و کار ادغام می‌شوند. بنگاه‌های تجاری مختلف علاقه‌مندی خودشان را به رسانه‌های اجتماعی برای تقویت کسب و کار از این راه به طور گسترده نشان داده‌اند، چه از طریق آگهی و چه با استفاده از بکارگیری ابزارهای مختلف آن در عمل.

یکی از مسائلی که این فضای جدید بوجود آورده به رابطه‌ی بین مارکتینگ، روابط عمومی، ارتباطات و روزنامه‌نگاری با کالج‌ها و دانشگاه‌ها بر می‌گردد. بیشتر دانشگاه‌ها در این مورد با دو انتخاب مختلف روبرو شده‌اند، یکی ترکیب کردن رسانه‌های اجتماعی در برنامه‌های درسی کنونی‌شان، و یا تدریس آن به طور جداگانه به عنوان یک تخصص که مدرک خاص خودش را داشته باشد.

از طرفی شک و تردید‌های مختلفی نیز وجود دارد که آیا رسانه‌های اجتماعی گنجایش تبدیل شدن به یک حوزه‌ی تخصصی با مدرک مشخص خودش را دارد یا نه؟، و یا این‌که آیا نمی‌شود به آموختن آن در طی کار بسنده کرد؟

با وجود این پرسش‌ها و سوال‌های بیشتر درباره‌ی آینده‌ی شغلی افرادی که احتمالا در این رشته به تحصیل بپردازند، دانشگاه مرکزی میشیگان در آمریکا به تازگی تصمیم گرفت که یک دوره‌ی رسانه‌های اجتماعی را در دپارتمان روزنامه‌نگاریش راه اندازی کند. آن‌ها در این دوره به تدریس ویژگی‌های مختلف رسانه‌های اجتماعی در یک محیط حرفه‌ای می‌پردازند.

 Ben LaMothe از کارشناسان رسانه‌های اجتماعی و مشاوران این دوره معتقد است که در ابتدا فضای مدیریتی رسانه‌های اجتماعی در دست افرادی بود که از قبل، و پیش از این‌که هنوز اصطلاح “رسانه‌های اجتماعی” مرسوم شود در این فضا فعالیت می‌کردند و بیشتر این وبلاگ‌‌نویس‌ها یا فعالان آن‌لاین توسط آژانس‌ها و کمپانی‌های مختلف به کار گرفته شدند. اما به نظر او، این یک منبع محدود بود از افرادی که در ابتدا شغل‌های این حوزه‌ی کاری را به دست آوردند. اما اکنون این بازار کار گسترده‌تر شده و تقاضا برای آن زیاد است. اما این تقاضا برای افرادی‌ست که هم درک درستی از کار با رسانه‌های اجتماعی داشته باشند و هم فضای کسب و کار را بشناسند، نه برای اشخاصی که فقط یک کاربر فعال در فیس‌بوک یا توئیتر هستند.

بنابراین وجود یک مدرک دانشگاهی تا حدی می‌تواند این اطمینان را به کارفرمایان بدهد  که فردی که به کار می‌گیرند – قابلیت تجزیه و تحلیل این فضا را دارد و توانا به هدایت ارتباطات مناسب و متناسب با موقعیت مختلف هست و از پیش زمینه‌ی دانشی کافی در این باره برخوردار شده، و در واقع بیشتر از یک کاربر فعال محسوب می‌شود.

با گرفتن چنین مدرکی شخص یک زمینه‌ی تجزیه و تحلیلی خواهد داشت و دانش ترسیم یک چشم‌انداز، همان‌طور که شناخت کافی از موضوع حریم خصوصی دارد یا می‌تواند برای هر پلت‌فرم رسانه‌های اجتماعی سیاست جداگانه‌ای را طراحی کند.

در نهایت باید گفت همان‌طور که رسانه‌های اجتماعی در حال رشد هستند و هر روز بیش از قبل با بخش‌‌های مختلف اقتصادی و کسب و کار  متصل می‌شوند، ضرورت همین رشد در فرایند تحصیلی هم قابل چشم‌پوشی نیست.

گاهی از دوران حاضر با عنوان عصر “انفجار اطلاعات ” هم یاد می‌شود، جهانی فرا ارتباطی شده و بدون ساختار و قاعده که در مقابل انبوهی از داده‌ها “داده‌های بزرگ” قرار گرفته است.

در پانزده سال گذشته هر فرد آمریکایی روزانه هدف ۳۰۰۰ پیام قرار‌ می‌گیرد، که این رقم در سال ۲۰۰۷ به طور تقریبی ۵۰۰۰ برآورد شده – که شامل عکس، ویدئو، ایمیل و انواع مختلف دیگری از محتواهایی است که قابل در نظر گرفته شدن به صورت اطلاعات را دارند.

اما جوامع امروزی در حال گذر از مرحله‌ای هستند که در آن افراد تنها مصرف کننده و هدف پیام‌ها بودند، جوامعی که در آن رسانه‌ها تولید کننده و سازنده‌ی اصلی محتوا محسوب می‌شدند. اکنون به طور متوسط هر کاربر فیس‌بوک بیش از ۹۰ قطعه محتوا در هر ماه تولید می‌کند، در حالی که در فیس‌بوک هر ماه بیش از ۳۰ میلیارد قطعه محتوا به اشتراک گذاشته می‌شود.

در چنین دنیایی از هرج و مرج اطلاعات – رسیدن به موفقیت به هیچ وجه ساده یا قابل پیش‌بینی نیست. با این حال چالش تمایز محتوای با ارزش از محتوای فاقد ارزش در مقیاسی به این بزرگی خودش می‌تواند فرصت جالبی را ایجاد کند، بخصوص اگر کسب و کار شما بتواند پیامش را اختصاصی و شخصی شده انتقال دهد، یعنی رسیدن به بسته‌ای از محتوا که ارزش منحصر به فردی برای هر کاربر داشته باشد.

این فرصت ویژگی دورانی است که ما در آن زندگی می‌کنیم یعنی عصر محتوای کوانتم.

آن‌طور که Christos Cotsakos در مقاله‌اش می‌نویسد محتوای کوانتم به طور کلی عبارت است از ارسال پیام درست به شخص درست در زمان مناسب با ابزار درست. محتوای کوانتم مستلزم درک درست محتوا و بافتی است که محتوا در آن به اشتراک گذاشته می‌شود، و همچنین نگاه کردن به اطلاعات از منظری چند بعدی. محتوای کوانتم در یک تعریف ساده  بیانگر چرخش از حجم و تولید انبوه به سمت ارزش است.

از دیدگاه Christos Cotsakos کسب و کارهایی می‌توانند در این دوره موفق باشند و پیشرفت کنند که به درک محتوای کوانتم و تابعیتش از داده‌های بزرگ رسیده باشند، شالوده‌ای که از طریق خرد کردن اطلاعات، ترکیب و ارتباطش با یک محتوای امروزی قابل دستیابی‌ست. محتوایی که خاص بودنش هم حاصل خوش اقبالی و جنب و جوشش است و هم دستاورد تعامل برای تولید یک محصول چند بعدی.

موفقیت در عصر محتوای کوانتم مستلزم یک درک قوی اجتماعی متمرکز برای تعیین نقطه‌ی مناسب در هر مدل کسب و کار است: یعنی رسیدن به نقطه‌ی مشترک آن‌چه که هم برای کسب و کار شما و هم برای مشتری ارزشمند است.

اریک اشمیت مدیر عامل سابق و رئیس هیات مدیره گوگل در یک سخنرانی کوتاه سعی می‌کند تصور از اینترنت به عنوان یک آرمان‌شهر را مورد پرسش قرار دهد، و به سه مورد خاص که از نظر او مشکلات پیش روی اینترنت هستند به طور مشخص اشاره می‌کند:

۱- هکرها و جنایت‌کاران سایبر، اشمیت می‌گوید که ایده‌ی اینترنت به خودی خود شامل افکار بزهکارانه و جنایت نیست و در زمان تولد آن هم کسی فکر نمی‌کرد که روزی محل ظهور چنین افکار و اعمالی باشد. از نظر او این مسئله اکنون تبدیل به یک آسیب‌پذیری ذاتی در اینترنت شده که از چالش‌های مهم حداقل یک دهه‌ی آینده هم خواهد بود، و راه مقابله با آن با ارتقا همه چیز به تکنولوژی‌های جدید برای دفاع از اینترنت در مقابل کسانی که خواهان نابودی آن هستند میسر است. مسئله‌ای که به ما یادآوری می‌کند صنعت امنیت سایبری بخش با اهمیتی است که همچنان به پیشرفت خود ادامه خواهد داد.

۲- نبودن دکمه حذف در اینترنت، مسئله بعدی که اشمیت به آن می‌پردازد دشواری تعیین یک سیاست کلی است که بتواند تعادلی بین حق عمومی برای دانستن و آگاهی و حفظ حریم خصوصی افراد بر قرار کند. رئیس هیات مدیره گوگل معتقد است که در این مورد قوانین همواره راه‌گشا نیستند، و به مواردی اشاره می‌کند که مثلا فردی در جوانی مورد تهمت یا افترایی قرار می‌گیرد و متاسفانه در ادامه‌ی زندگی نیز مرتب بر اساس ارجاع به همان‌ها قضاوت می‌شود. او می‌گوید امیداوار است که نظام رتبه‌بندی و موارد مشابهی که با آن ترکیب می‌شوند در آینده این امکان را فراهم کنند که حقیقت و دروغ از یکدیگر قابل تشخیص باشند، و این پرسش را مطرح می‌کند که آیا روزی خواهد رسید که نظام رتبه‌بندی صفحات بر این مبنا به الگوریتم جستجوی گوگل اضافه شود؟

۳- سانسور، سومین مسئله و دشواری بعدی که اریک اشمیت در این سخنرانی به آن اشاره دارد مسئله سانسور در اینترنت است. او می‌گوید که این موضوع برای گوگل از اهمیت خاصی برخوردار است، چرا که اغلب آن‌هایی که خواهان سانسور اینترنت هستند موتورهای جستجو از نظرشان یک مجرم تلقی می‌شوند، زیرا مسیر دسترسی به محتوایی را نشان می‌دهند که از دید آن‌ها مجرمانه است.

او به دولت‌ها اشاره می‌کند که سعی در دیوار کشی و حذف اطلاعاتی دارند که از آن می‌ترسند، و مردمی که از آن‌چه سانسور می‌شود مطلع نمی‌شوند. او می‌گوید ما در آینده شرایطی کاملا واقعی خواهیم داشت که نرم‌افزارها به طور نامرئی و در سکوت افکار، صداها و فرهنگ ما را حذف می‌کنند.

هر چند در پایان این بدبینی‌ها اریک اشمیت نقطه‌ای هم برای امیدواری باقی می‌گذارد ” اینترنت و تکنولوژی شبیه آب هستند” آن‌ها همیشه راهی برای شکستن سدها و نفوذ پیدا می‌کنند. (هر چند این مزیت شامل حال خرابکاران و جنایتکاران هم می‌شود).

البته اشمیت در این سخنرانی به مشکلاتی که کاربران با خود این غول‌های اینترنتی مثل گوگل یا فیس‌بوک دارند اشاره نمی‌کند، مثل مواقعی که حریم خصوصی‌شان توسط آن‌ها نقض شده یا تصمیم‌گیری‌هایی که بدون توجه به سلیقه و علاقه‌های کاربران گرفته می‌شوند، شبیه آن‌چه خود گوگل در مورد گوگل‌ریدر انجام داد و بدون هیچ توجهی به نظر کاربران تغییرات خود را در آن اعمال کرد.

• منبع

پینترست یک شبکه‌ی اجتماعی است . پینترستی‌ها علاقه‌مندند که بر مبنای علاقه‌ها و اشیاء تعریف شوند نه افراد، بنابراین می‌توانیم آن را این‌گونه هم تعریف کنیم: پینترست شبکه‌ای اجتماعی است که امکان سازماندهی و به اشتراک‌گذاری اشیاء مورد علاقه‌تان را به شکل عکس فراهم می‌کند.

پینترست و فیس‌بوک

یک آغاز خوب برای پینترست این گمانه را بوجود می‌آورد که آیا پینترست رقیب فیس‌بوک است؟ اما این پرسش‌ معمولا از این رویکرد ناشی می‌شود که رسانه‌های اجتماعی را گونه‌ای واحد از ابزار در نظر بگیریم، به جای مجموعه‌ای از ابزارهای متفاوت که اغلب مکمل یکدیگرند.

معمولا ابزار‌های متفاوت کارهای مختلفی انجام می‌دهند و ما نیز به شیوه‌های گوناگون از آن‌ها استفاده می‌کنیم، فیس‌بوک مجموعه‌ای از ابزار مختلف است، اما آیا شما می‌توانید ایجاد مجموعه‌های پینترستی را به همین راحتی بر روی فیس‌بوک تصور کنید؟ پس نباید از موفقیت پینترست تعجب کرد یا از موفقیت احتمالی بیشتر آن در آینده. اما آیا این به معنای رقابت با فیس‌بوک است؟ با در نظر گرفتن این‌که پیشنهادات پینترست به کاربران، متفاوت از آن چیزی است که فیس‌بوک یا دیگر ابزارهای اجتماعی در گذشته بر روی وب ارائه کرده‌اند.

پس شاید پرسش اصلی این است که آیا ابزارهای موجود اجتماعی همه‌ی نیازهای کاربران را برآورده می‌کنند و کل زمانی را که‌ آن‌ها به رسانه‌های اجتماعی اختصاص می‌دهند پرکرده و ما به نقطه‌ی اشباع رسیده‌ایم؟ و دیگر احتیاج به ابزارهای جدیدی در کاربردهای متفاوت یا به گونه‌ای مؤثرتر نداریم؟ اعتقادی در این‌جا وجود دارد که ابزار جدید باعث کاهش زمانی می‌شود که کاربران قبلا صرف ابزارهای دیگر وب (مثلا فیس‌بوک) می‌کرده‌اند، هر چند این‌گونه هم می‌شود درنظر گرفت که وقتی در زمینه‌ای ابزاری مفید‌تر وارد می‌شود باعث ایجاد راه حل‌های بهتر شده و در عوض زمان بیشتری برای کاربر بوجود می‌آورد.

ادامه ی نوشته

هر چه که یک عکس در اختیار دید ما قرار می‌دهد و به هر شیوه‌ای که عمل می‌کند، باز عکس، همواره نادیدنی است: عکس، آن چیزی که می‌بینیم، نیست (رولان بارت، اتاق روشن، برگردان فرشید آذرنگ).

اما شاید بعضی عکس‌ها به چیزی فراتر از یک عکس تبدیل می‌شوند، تا مرز همه‌ی تعریف‌ها را هم به چالش بکشند، این عکس Damir Sagolj را می‌شود از جمله‌ی همین استثناها دید، وقتی که قاب عکس به اندازه‌ی سرنوشت یک مردمی وسیع می‌شود.

این عکس را Damir Sagolj در سفرش به کره‌ شمالی که برای گزارش قحطی ناشی از سیل به آن‌جا داشت گرفته‌است. در این مسافرت او این فرصت را پیدا کرد که تا حدی بتواند خارج از کنترل همیشگی مقامات این کشور در آن به عکاسی بپردازد.

عکس ساختمان‌های بی‌شکلی را نشان می‌دهد، با دیوارهایی قلعه مانند که در فضای سرد آن فقط شعاعی از نور به تصویر کیم ایل سونگ رهبر سابق این کشور تابیده است.

Damir Sagolj برای این عکس جوایز متعددی را برنده شد، و عکس او بارها در فهرست برترین‌های سال ۲۰۱۱ قرار گرفت. مانند جایزه World Press 2011  یا در رویترز که به عنوان بهترین عکس سال انتخاب شد.

معمولا در آخر سال‌ شما فهرست‌های متنوعی از برترین‌های مختلف را می‌بینید، از فهرست ده کتاب برتر سال گرفته تا فهرست بهترین ورزشکاران یا بازیگران، و حتی ممکن است به فهرستی برسید که ترکیبی از بهترین بهترین‌ها باشد. به هر حال این فهرست‌ها هم محبوب روزنامه‌نگاران هستند و هم خوانندگان، اما چرا؟

آن‌ها ما را باهوش‌تر می‌کنند

همه‌ی ما علاقه‌هایی داریم که در طول سال کمتر فرصت پیدا می‌شود به آن‌ها بپردازیم، فهرست‌ها امکان این را فراهم می‌کنند که ما به راحت‌ترین و سریع‌ترین شکل دانسته‌های‌مان را درباره‌ی این علاقه‌ها بیشتر کنیم. مثلا شما با یک نگاه به فهرستی از بهترین‌‌ مجموعه‌های شعر سال می‌توانید اطلاعات مختصری از وضعیت شعر در یک سال گذشته بدست بیاورید و همین اندازه هم می‌تواند به شما در دنبال کردن بحث‌های مربوط به آن کمک‌تان کند.

در واقع فهرست‌ها تحلیل کوچکی از اتفاقات سال هستند، درباره‌ی آن چیزها یا افرادی که مهم شده‌اند یا سقوط کرده‌اند، تازه آمده‌ها، یا از دور خارج شده‌‌ها، برنده‌های سال، یا بازنده‌های آن و  …

به زبان ساده آن‌ها یک‌جور غدای فکری برای ما فراهم می‌کنند، در حالی که زندگی امروز فرصت کمی به ما می‌دهد که در جریان خیلی از علاقه‌های‌مان باشیم، اگر‌چه درباره‌ی آن‌ها حریص هستیم و دوست داریم اطلاعات‌مان به روز باشد.

ادامه ی نوشته