رسانه‌های امروز

همایش «روز رسانه‌های اجتماعی» همزمان با سراسر جهان در ۱۰ تیرماه امسال قرار است با حضور استادان، کارشناسان، و دانشجویان این حوزه  با هدف اصلی تبدیل علمی تهدیدهای رسانه‌های اجتماعی به فرصت‌ها در تهران برگزار  شود. در اهداف فرعی این همایش به ایجاد و گسترش ارتباطات واقعی در فضای آنلاین و آفلاین، تولید محتوای علمی و بومی در حوزه رسانه‌‌های اجتماعی، ارتباط پویا و مفید بین پژوهشگران، مردم و دانشگاه‌ها، ارایه جدیدترین پژوهش‌های بومی در حوزه رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی، اشتراک‌گذاری ایده‌های جدید در حوزه رسانه‌های اجتماعی، بومی‌سازی و بهره‌گیری از رسانه‌های اجتماعی بر اساس فرهنگ اسلامی ایرانی اشاره شده است.

این همایش در نظر دارد ظرفیت‌های بالقوه ای که در رسانه‌های اجتماعی نهفته است را شناسایی کند و در بخش‌های مختلف اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی فرصت‌های جدیدی را در جهت دستیابی به تحقق افق ایران ۱۴۰۴ فراهم کند. برگزاری این همایش فرصت مناسبی است که همزمان با روز جهانی رسانه‌های‌ اجتماعی، صاحب‌نظران، اندیشمندان و کاربران این رسانه‌های نوین گردهم آمده و ظرفیت‌های این بستر را مورد مداقه قرار دهند.

فراخوان ارسال مقالات برای همایش

روند تغییرات در تکنولوژی‌های نوین ارتباطی شرایطی را به وجود آورده تا کاربران به عنوان خلق کنندگان محتواهای فضای مجازی نقش مهمی را در تولید علم و تعامل با جامعه بر عهده داشته باشند. این روند رشد در اینترنت هرگز متوقف نمی شود و دولت‌ها، سازمان‌ها و شرکت‌ها به دنبال استفاده حداکثری از منافع آن، شرایط را به گونه‌ای فراهم می‌کنند تا با شناخت آسیب‌های آن، با توسعه روز افزون رسانه‌های اجتماعی همگام شوند.
این همایش در نظر دارد ظرفیت‌های بالقوه ای که در رسانه‌های اجتماعی نهفته است را شناسایی کند و در بخش های مختلف اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی فرصت‌های جدیدی را در جهت دستیابی به تحقق افق ایران ۱۴۰۴ فراهم کند. برگزاری این همایش فرصت مناسبی است که همزمان با روز جهانی رسانه‌های اجتماعی، صاحب‌نظران، اندیشمندان و کاربران این رسانه‌های نوین گردهم آمده و ظرفیت‌های این شبکه را پیرامون محورهای پیشنهادی زیر مورد مداقه قرار دهند.

 محورهای همایش:

•  رسانه‌های اجتماعی و هویت ایرانی
•  رسانه‌های اجتماعی و رونق کسب و کار
•  نقش رسانه‌های اجتماعی در پیشبرد برنامه‌های توسعه کشور
• تاثیر متقابل رسانه‌های اجتماعی و رسانه‌های جمعی
• تاثیر سیاست های سرویس دهندگان رسانه های اجتماعی بر رفتار کاربران
• شیوه‌های بکارگیری استراتژیک رسانه‌های اجتماعی در شرکت‌ها، سازمان‌ها و دستگاه‌های اجرایی
•  رسانه های‌اجتماعی و بکارگیری آن در حوزه علوم ارتباطات (روزنامه‌نگاری، روابط عمومی و تبلیغات).
• رسانه‌های اجتماعی و بکارگیری آن در آموزش
•  سایر موضوعاتی که به شناسایی ظرفیت های رسانه های اجتماعی در حرفه ها، شغل ها و حوزه های مختلف اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی مرتبط باشد.

 و البته ذکر این نکته ضروری‌ست که برگزاری این همایش بدون تلاش‌ها و کوشش‌های دوست گرامی آقای جواد افتاده ممکن نمی‌شد.

رسانه‌های اجتماعی در سطح جهانی هر روز بیشتر با فعالیت‌های اقتصادی و فضای کسب و کار ادغام می‌شوند. بنگاه‌های تجاری مختلف علاقه‌مندی خودشان را به رسانه‌های اجتماعی برای تقویت کسب و کار از این راه به طور گسترده نشان داده‌اند، چه از طریق آگهی و چه با استفاده از بکارگیری ابزارهای مختلف آن در عمل.

یکی از مسائلی که این فضای جدید بوجود آورده به رابطه‌ی بین مارکتینگ، روابط عمومی، ارتباطات و روزنامه‌نگاری با کالج‌ها و دانشگاه‌ها بر می‌گردد. بیشتر دانشگاه‌ها در این مورد با دو انتخاب مختلف روبرو شده‌اند، یکی ترکیب کردن رسانه‌های اجتماعی در برنامه‌های درسی کنونی‌شان، و یا تدریس آن به طور جداگانه به عنوان یک تخصص که مدرک خاص خودش را داشته باشد.

از طرفی شک و تردید‌های مختلفی نیز وجود دارد که آیا رسانه‌های اجتماعی گنجایش تبدیل شدن به یک حوزه‌ی تخصصی با مدرک مشخص خودش را دارد یا نه؟، و یا این‌که آیا نمی‌شود به آموختن آن در طی کار بسنده کرد؟

با وجود این پرسش‌ها و سوال‌های بیشتر درباره‌ی آینده‌ی شغلی افرادی که احتمالا در این رشته به تحصیل بپردازند، دانشگاه مرکزی میشیگان در آمریکا به تازگی تصمیم گرفت که یک دوره‌ی رسانه‌های اجتماعی را در دپارتمان روزنامه‌نگاریش راه اندازی کند. آن‌ها در این دوره به تدریس ویژگی‌های مختلف رسانه‌های اجتماعی در یک محیط حرفه‌ای می‌پردازند.

 Ben LaMothe از کارشناسان رسانه‌های اجتماعی و مشاوران این دوره معتقد است که در ابتدا فضای مدیریتی رسانه‌های اجتماعی در دست افرادی بود که از قبل، و پیش از این‌که هنوز اصطلاح “رسانه‌های اجتماعی” مرسوم شود در این فضا فعالیت می‌کردند و بیشتر این وبلاگ‌‌نویس‌ها یا فعالان آن‌لاین توسط آژانس‌ها و کمپانی‌های مختلف به کار گرفته شدند. اما به نظر او، این یک منبع محدود بود از افرادی که در ابتدا شغل‌های این حوزه‌ی کاری را به دست آوردند. اما اکنون این بازار کار گسترده‌تر شده و تقاضا برای آن زیاد است. اما این تقاضا برای افرادی‌ست که هم درک درستی از کار با رسانه‌های اجتماعی داشته باشند و هم فضای کسب و کار را بشناسند، نه برای اشخاصی که فقط یک کاربر فعال در فیس‌بوک یا توئیتر هستند.

بنابراین وجود یک مدرک دانشگاهی تا حدی می‌تواند این اطمینان را به کارفرمایان بدهد  که فردی که به کار می‌گیرند – قابلیت تجزیه و تحلیل این فضا را دارد و توانا به هدایت ارتباطات مناسب و متناسب با موقعیت مختلف هست و از پیش زمینه‌ی دانشی کافی در این باره برخوردار شده، و در واقع بیشتر از یک کاربر فعال محسوب می‌شود.

با گرفتن چنین مدرکی شخص یک زمینه‌ی تجزیه و تحلیلی خواهد داشت و دانش ترسیم یک چشم‌انداز، همان‌طور که شناخت کافی از موضوع حریم خصوصی دارد یا می‌تواند برای هر پلت‌فرم رسانه‌های اجتماعی سیاست جداگانه‌ای را طراحی کند.

در نهایت باید گفت همان‌طور که رسانه‌های اجتماعی در حال رشد هستند و هر روز بیش از قبل با بخش‌‌های مختلف اقتصادی و کسب و کار  متصل می‌شوند، ضرورت همین رشد در فرایند تحصیلی هم قابل چشم‌پوشی نیست.

پینترست یک شبکه‌ی اجتماعی است . پینترستی‌ها علاقه‌مندند که بر مبنای علاقه‌ها و اشیاء تعریف شوند نه افراد، بنابراین می‌توانیم آن را این‌گونه هم تعریف کنیم: پینترست شبکه‌ای اجتماعی است که امکان سازماندهی و به اشتراک‌گذاری اشیاء مورد علاقه‌تان را به شکل عکس فراهم می‌کند.

پینترست و فیس‌بوک

یک آغاز خوب برای پینترست این گمانه را بوجود می‌آورد که آیا پینترست رقیب فیس‌بوک است؟ اما این پرسش‌ معمولا از این رویکرد ناشی می‌شود که رسانه‌های اجتماعی را گونه‌ای واحد از ابزار در نظر بگیریم، به جای مجموعه‌ای از ابزارهای متفاوت که اغلب مکمل یکدیگرند.

معمولا ابزار‌های متفاوت کارهای مختلفی انجام می‌دهند و ما نیز به شیوه‌های گوناگون از آن‌ها استفاده می‌کنیم، فیس‌بوک مجموعه‌ای از ابزار مختلف است، اما آیا شما می‌توانید ایجاد مجموعه‌های پینترستی را به همین راحتی بر روی فیس‌بوک تصور کنید؟ پس نباید از موفقیت پینترست تعجب کرد یا از موفقیت احتمالی بیشتر آن در آینده. اما آیا این به معنای رقابت با فیس‌بوک است؟ با در نظر گرفتن این‌که پیشنهادات پینترست به کاربران، متفاوت از آن چیزی است که فیس‌بوک یا دیگر ابزارهای اجتماعی در گذشته بر روی وب ارائه کرده‌اند.

پس شاید پرسش اصلی این است که آیا ابزارهای موجود اجتماعی همه‌ی نیازهای کاربران را برآورده می‌کنند و کل زمانی را که‌ آن‌ها به رسانه‌های اجتماعی اختصاص می‌دهند پرکرده و ما به نقطه‌ی اشباع رسیده‌ایم؟ و دیگر احتیاج به ابزارهای جدیدی در کاربردهای متفاوت یا به گونه‌ای مؤثرتر نداریم؟ اعتقادی در این‌جا وجود دارد که ابزار جدید باعث کاهش زمانی می‌شود که کاربران قبلا صرف ابزارهای دیگر وب (مثلا فیس‌بوک) می‌کرده‌اند، هر چند این‌گونه هم می‌شود درنظر گرفت که وقتی در زمینه‌ای ابزاری مفید‌تر وارد می‌شود باعث ایجاد راه حل‌های بهتر شده و در عوض زمان بیشتری برای کاربر بوجود می‌آورد.

ادامه ی نوشته

خانم میندی مک آدامز که از استادان شناخته شده‌ی روزنامه‌نگاری آن‌لاین است در یادداشتی‌ تعریف مورد نظرش از رسانه‌های اجتماعی را به این صورت ارائه می‌دهد:

سیستم‌های دیجیتالی که امکان هویت‌سازی از طریق پروفایل و به اشتراک‌گذاری اطلاعات را به افراد می‌دهند.

اما توضیحات او درباره‌ی این تعریف:

۱- اصطلاح سیستم دیجیتال روش دیگری برای اشاره به رسانه‌هاست. واژه دیجیتال را ترجیح می‌دهم چون رسانه‌های اجتماعی را شامل رسانه‌های چاپی، آنالوگ و نحوه‌ی پخش آن‌ها نمی‌دانم.

۲- کلمه “رسانه” معادل واژه “شبکه” نیست. بنابراین زمانی که ما درباره‌ی شبکه‌های اجتماعی بحث می‌کنیم، منظورمان متفاوت از وقتی است که درباره‌ی رسانه‌ی اجتماعی حرف می‌زنیم.

۳- اگر هیچ لینکی به پروفایلی که به اشتراک گذارنده یک آیتم است وجود نداشته باشد (در واقع اگر پروفایلی نباشد)، ما با رسانه‌‌های اجتماعی سر و کار نداریم. پروفایل مشخصه‌ای‌ست که از طریق آن افراد را دنبال می کنیم یا دنبال نمی‌کنیم، با آن‌ها دوستیم یا نیستیم – به بیان ساده‌تر آن‌ها را در مجموعه خودمان شامل می‌کنیم یا مانع از ورود آن‌ها می‌شویم.

۴- منظور از اشتراک‌گذاری در این‌جا به معنی حرکت دو طرفه‌ی اطلاعات است، در مقابل سیستم‌های رسانه‌ای سنتی اخبار که حرکت اطلاعات در آن‌ها یک‌طرفه‌اند.

به اشتراک‌گذاری اشاره دارد به  یک گروه جهت‌دار، ما اطلاعات را با گروه خودمان به اشتراک می‌گذاریم. حتی اگر آن‌چه به اشتراک گذاشته‌ایم به سرعت از محدوده‌ی گروه خارج شود. در اشتراک‌گذاری انتظار پس‌فرست (بازخورد) وجود دارد.

۵-  اما اطلاعات، شما ممکن است به جای آن از کلمه‌ی پیام “استاتوس” خبر، یا داده‌ها استفاده کنید. اطلاعات می‌تواند به شکل عکس، صدا، نقشه، سمبل‌ها، ویدیو، و غیره باشد. و البته اطلاعات می‌تواند به صورت متن یا لینک به هر یک از این انواع را نیز شامل شود.

موارد دیگری هم می‌توان به این تعریف‌ اضافه کرد، اما بیم آن وجود دارد که باعث شلوغی و سردرگمی تعریف بشوند.

ابزارهای جدید همواره دامنه‌ای از لغات و اصطلاح‌های تازه را نیز با خود می‌آورند، رسانه‌های اجتماعی هم از این قاعده جدا نیستند. در این‌جا فهرستی از ۲۵ واژه‌ی مرتبط با رسانه‌های اجتماعی هست که تهیه‌کنندگان آن معتقدند به دانستن معنا و کاربردشان نیاز داریم:

۱- Viral : می‌شود آن‌ را به پیام‌های ویروسی تعبیر کرد، شامل همه‌ی آن چیزهایی که در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشته شده و خیلی سریع همه گیر می‌شوند. برای نمونه می‌توان برخی ویدیوهای یوتیوب را در نظر گرفت.

۲- platform : پلات فرم همان سیستم مدیریت محتواست، برای مثال وردپرس یک پلات فرم برای مدیریت محتوا در نظر گرفته می‌شود.

 ۳- Authenticity : درستی و اعتبار، در واقع این واژه در رسانه‌های اجتماعی اشاره به هویت واقعی افراد پشت یک وبلاگ یا دیگر پروفایل‌های اجتماعی دارد.

ادامه ی نوشته

اول ژانویه: ژاپنی‌ها با ارسال ۷,۰۰۰ توئیت در هر ثانیه سال نو را با یک رکورد شکنی آغاز کردند.

۲۲ فوریه: به پاس یادآوری نقش مهم فیس‌بوک و دیگر رسانه‌های اجتماعی در انقلاب مصر یک نوزاد در این کشور  “فیس‌بوک” نام گرفت.

۱۲ مارس: تنها در این روز ۵۷۲,۰۰۰ اکانت جدید در توئیتر ایجاد شد.

۱۱ آوریل: FritoLay با ۱,۵۷۵,۱۶۱ لایک فیس‌بوک در ۲۴ ساعت رکورد جدیدی به نام خود ثبت کرد.

اول می: خبر مرگ اسامه بن‌لادن بالاترین سطح تداوم توئیت در یک موضوع با میانگین ۳,۴۴۰ توئیت در ثاینه را داشت.

۲۰ ژوئن: شبکه اجتماعی Forsquare به مرز ۱۰ میلیون کاربر رسید.

۳۰ ژوئن: فیس‌بوک به یک تریلیون بازدید کننده رسید که آن را به پُربازدید شده‌ترین سایت در جهان تبدیل کرد.

اول جولای: تعداد کاربران فیس‌بوک از مرز ۸۰۰ میلیون گذشت.

۶ جولای: فیس‌بوک در یک همکاری مشترک با اسکایپ سرویس چت تصویری را راه‌اندازی کرد.

۱۲ جولای: هشتگ “اشغال وال استریت” ( OccupyWallStreet #) برای اولین‌ بار استفاده شد.

۱۷ جولای: شکست ژاپن از آمریکا در جام جهانی فوتبال زنان ۷,۱۹۶ توئیت در هر ثانیه به دنبال داشت.

۲۴ جولای: گوگل پلاس با رسیدن به ۱۰ میلیون کاربر در ۱۶ روز در این زمینه سریع‌ترین شد. توئیتر در ۷۸۰ روز و فیس‌بوک در ۸۵۲ روز به این تعداد کاربر رسیده بودند.

اول آگوست: کاربران شبکه اجتماعی لینکدین به مرز ۱۱۵٫۸ میلیون رسید.

۲۸ آگوست: وقتی بیانسه خواننده‌ی آمریکایی بر روی صحنه جوایز MTV موضوع بارداریش را اعلام کرد ۸,۸۶۹ توئیت در این‌باره ارسال شد.

۷ سپتامبر: توئیتر اعلام کرد که حداقل ۱۰۰ میلیون کاربر فعال در ماه و ۵۰ میلیون کاربر فعال در روز دارد.

۱۱ اکتبر: شروع استفاده از کد QR برای پیدا کردن حیوانات خانگی و چمدان‌های گمشده

۲۶ اکتبر: Klout  الگوریتم محاسبه‌ی امتیاز به کاربران را بعد از یک جنجال تغییر داد. ( Klout سایتی است که با امتیاز دادن به کاربران رسانه‌های اجتماعی عضو آن سعی دارد دامنه‌ی نفوذ آن‌ها را در شبکه‌های اجتماعی مثل فیس‌بوک یا توئیترتعیین کند).

۱۸ نوامبر: اینستاگرام به ۱۳ میلیون کاربر در ۱۳ ماه رسید.

اول دسامبر: برنامه ریزی مجدد سایت یوتیوب، بزرگ‌ترین بازسازی در این سایت بعد از خرید آن به قیمت ۱٫۷۶ میلیارد دلار در ۵ سال قبل به وسیله‌ی گوگل بود.

۵ دسامبر: فیس‌بوک سرویس موقعیت یاب Gowalla را خریداری کرد.

۶ دسامبر: در آمریکا بیش از نیمی از افراد بالای ۱۳ سال با مجموع ۱۵۵,۹۸۱,۴۶۰ عضو فیس‌بوک هستند.

• منبع

پایان امکانات اجتماعی گوگل ریدر واکنش‌های متفاوتی را برانگیخت، بخشی از آن بازتاب احساسی ماجرا بود از زبان کاربرانی که به روایتی داشتند داستان “خانه خرابیشان” را توصیف می‌کردند، و از این دید شاید هیچ شهری در تاریخ مثل “گودر” روایت غرق شدنش تا این حد زنده گزارش نشده است.

اما نگاه دیگری هم بود، نوشته‌هایی که سعی کردند هر کدام به گونه‌ای دریچه‌ای به فهم این اتفاق شوند. سعی من در این‌جا جمع‌آوری این دسته از مطالب بوده است (اگر مطلب تحلیلی قابل توجه دیگری سراغ دارید که در این فهرست نیست لطفا یادآوری کنید).

• فهرست مطالب به ترتیب تاریخ انتشار:

۱- نگرانی کاربران ایرانی گوگل ریدر از تغییرات آن

۲- ادغام گودر با پلاس در جاده سنگلاخی

۳- گوگل ریدر در راستای منافع گوگل یا علیه کاربران

۴- به بهانه‌ی تغییرات گوگل

۵- نسخهٔ جدید Reader : یک شکل تازه و اشتراک‌گذاری Google+‎

۶- تحولات ناخواسته در گوگل ریدر، نگرانی‌ها و چاره‌اندیشی‌ها

۷- به گوگل ریدر جدید عادت کنیم!

۸- نگاهی به تغییر استراتژی گوگل به مناسبت پدیده‌ی گودر+

۹- راهی برای بهتر همخوان کردن مطلب از گودر به پلاس

۱۰- دو مقاله در مورد تغییرات گوگل ریدر یا همان گودر

۱۱- چرا گودر موفق بود، چرا پلاس موفق نمی‌شود

۱- یکی از داستان‌های میدان التحریر قاهره در آن روزهای پر حادثه‌ی مصر جوکی بود درباره‌ی زندگی پس از مرگ حسنی مبارک، و زمانی که او با دو رئیس جمهور سابق این کشور جمال عبدالناصر و انور سادات روبرو می‌شد، آن‌ها از او درباره‌ی چگونگی مرگش می‌پرسند، و این‌که آیا مرگش بر اثر مسمومیت بوده یا به وسیله‌ی شلیک گلوله او را ترور کرده‌اند، و مبارک نهایتا با بی میلی جواب می‌دهد که مرگش بوسیله‌ی “فیس‌بوک” اتفاق افتاده است.

۲- “یک چرخش در تاکتیک‌های انقلابی اکنون به گونه‌ای سراسری همه‌ی دنیا را فراگرفته که این یک نشانه‌ی خوب برای آینده‌ است.” این جمله در ابتدای این آگهی آمده که در ۲۲ تیر منتشر شد و دعوتی بود به جنبشی که امروز در وال استریت در حال اتفاق افتادن است.
۳- آیا نوآوری‌های اجتماعی برابر با تغییر اجتماعی هستند؟ بِن راتی موسس change. Org معتقد است که نباید “نوآوری” را تا حد بخشی از تکنولوژی کوچک کرد، به نظر او تغییر اجتماعی کمتر مربوط به ابزار است و بیشتر مربوط به نحوه‌ی استفاده از آن‌هاست. جرمی هیمنس هم با او موافق است ” نباید همه‌ی توجه ما به ابزارها معطوف باشد، بلکه مسئله بیشتر درباره‌ی مردم باهوشی است که از این ابزارها بهترین استفاده را می‌کنند، آن‌ها هستند که اجتماع مردم را شکل می‌دهند.

البته بِن راتی در بخش پایانی حرف‌هایش می‌گوید: در شهری مثل نیویورک بهترین وسیله‌ای که شما می‌توانید با آن مردم را از پای کامپیوترهایشان بلند کرده و به خیابان بکشید در واقع خود کامپیوتر است، وگرنه شما به هیچ وسیله‌ی دیگری نمی‌توانید هزاران نفر را در این شهر برای یک برنامه مثل اشغال خیابان وال استریت سازماندهی کنید.

۴- جنبش اشغال خیابان وال استریت از نیمه‌های شهریور با تعداد کمی از افراد که در میدان Liberty نیویورک تجمع کردند آغاز شد. آن‌ها خودشان را ۹۹ درصد نامیدند، عنوانی که در واقع بیانگر این بود که آن‌ها جزء آن یک درصد ثروتمندان کشور نیستند. در همین حال که سایت آن‌ها بیان می‌کرد که این یک حرکت بدون رهبری است اما آن‌ها در حال سازماندهی شدن بودند. جالب این بود که الگوی آن‌ها وقایع بهار عرب بود از انتخاب میدان Liberty  گرفته که قرار بود جایگزین التحریر شود تا نحوه‌ی استفاده از شبکه‌های اجتماعی.
۵- وقایعی مثل آن‌چه اکنون در وال استریت در حال اتفاق افتادن است شاید این شوخی یکی از شرکت کنندگان در میزگرد “تغییرات اجتماعی” را بیشتر قابل توجه‌ کند: او از شرکت کنندگان در میزگرد خواست که در تمام مدت بحث نباید اسمی از “توئیتر” ببرند.

• بیشتر در همین‌باره:

سایت اصلی اشغال وال استریت
وبلاگ ۹۹ درصد که به بازتاب شکایت‌های مردم می‌پردازد

• منبع:

Jan H. Kietzmann, Kristopher Hermkens, Ian P. McCarthy, Bruno S. Silvestre

Business Horizons (2011) 54, 241—۲۵۱

برای روزنامه‌نگاران کار با توئیتر می‌تواند مثل راه رفتن روی یک خط باریک باشد. در حالی که بیشتر سازمان‌های خبری اجازه ساخت اکانت و فعالیت در آن را می‌دهند، فقط تعداد کمی از آن‌ها مرامنامه‌ی مشخصی برای فعالیت درشبکه‌های اجتماعی تهیه  کرده‌اند. بنابراین حتی زمانی که شما در مرخصی هم هستید، یک نوشته‌ی ۱۴۰ کارکتری یا کمتر ممکن است حسابی باعث دردسرتان بشود. این‌جا ما به داستان هشت ژورنالیستی می‌پردازیم که بهتر بود قبل از فشردن دکمه توئیت یک بار دیگر هم فکر می‌کردند.

۱- اکتاویا نصر

یکی از شناخته شده‌ترین افرادی که شغلش را به خاطر یک توئیت از دست داد اکتاویا نصر بود، سردبیر سابق بخش خاورمیانه در سی ان ان که در جولای ۲۰۱۰ توئیتی برای درگذشت سید محمد فضل‌الله رهبر معنوی حزب‌الله لبنان داشت، و در آن هم به ناراحتیش از این خبر اشاره کرد و هم به احترامی که برای او قائل بود. مسئله‌ای که خشم گروه‌های حامی اسرائیل را به دنبال داشت، و اگر چه او بعدا از این بابت عذر خواهی کرد، اما در نهایت از طرف مقامات بالاتر سی ان ان اخراج شد، چون از نظر آن‌ها او به عنوان سردبیر ارشد در بخش خاورمیانه باید سیاست میانه‌روی را در پیش می‌گرفت.

۲- برایان پدرسن

مقامات آریزنا دیلی استار در سپتامر ۲۰۱۰ برایان پدرسن را به خاطر رفتار نامناسب و غیر حرفه‌ای اخراج کردند. او در چند توئیت از روزنامه‌ای که در آن کار می‌کرد به انتقاد پرداخت، اداره کار آمریکا هم بعدا طرف روزنامه را گرفت و به قانونی بودن این اخراج رأی داد.

۳- گاوین میلر

گاوین میلر گوینده‌ی سابق رادیو در استرالیا بود که به خاطر آن‌چه پافشاری بر نقض سیاست رسانه‌های اجتماعی سازمانش خوانده شد کارش را از دست داد. او در یک توئیت به یک گروه فشار مسیحی توهین کرد، این اتقاق در روز تجلیل از سربازان جنگ جهانی اول در استرالیا و نیوزلند رخ داد. بعد از آن‌که این گروه فشار مسیحی در توئیتی نوشتند که این سربازان برای کشوری نجنگیده بودند که از اسلام حمایت می‌کند. میلر که نظر دیگری داشت در اشاره‌اش به آن‌ها “کثافت” خطابشان کرد.

۴- دامیان گودارد

یک خبرنگار ورزشی کانادایی که برای Rogers Sportsnet  کار می‌کرد هم یکی از روزنامه‌نگارانی است که شغلش را بخاطر یک توئیت از دست داد، توئیت او علیه ازدواج همجنس‌گراها بود. او در توئیتی به حمایت از تاد رینولدز پرداخت و نوشت که او هم از سنت‌ها و معنای واقعی ازدواج حمایت می‌کند، اشاره‌ی او به توئیت قبلی رینولدز بود که در آن این کارگزار هاکی به طور علنی از یک بازیکن نیویورک رنجرز که در یک آگهی حمایت از ازدواج همجنس‌گرایان ظاهر شده بود انتقاد می‌کرد.

۵- دیوید شوستر

اخراج او یک افتضاح توئیتری نبود، اما او مورد توبیخ رسمی رئیسش در MSNBC قرار گرفت. در ژانویه ۲۰۱۰ شوستر یک پاسخ مرسوم را برای جیمز او ک‌ِفی، یک فعال و روزنامه‌نگار محافظه‌کار فرستاد. از نظر MSNBC این توئیت نامناسب بود و اکانت او برای هفته‌ها غیر فعال شد، آیا مقامات MSNBC از او خواسته بودند که آن را خاموش کند؟ قضیه هیچوقت کاملا روشن نشد، اما می‌شود حدس زد که ماجرا این‌گونه بوده است.

۶- کاترین دِوِنی

او کار حرفه‌ایش به عنوان یک ستون‌نویس روزنامه استرالیایی The Age را از دست داد، بعد از چند اظهار نظر عجیب و غریب در توئیتر، مشکل‌دارترین آن‌ها وقتی رخ داد که او برای پوشش خبری یک مراسم اهدای جوایز در آگوست ۲۰۱۰ شرکت داشت. او توئیتی نوشت که برای دختر مورد بحث او که فقط ۱۱ سال داشت توهین‌آمیز بود، بر همین اساس سردبیر The Age گفت که دیدگاه‌های او با استاندارهای که ما می‌خواهیم هماهنگ نیست.

۷- رنه گُرک

در آگوست ۲۰۱۰ همان‌ وقت که او شغلش را در رادیو آرکانساس از دست داد شایعات شروع شدند، بیشتر  به خاطر این‌که او در یک کنفرانس خبری تیم آرکانساس کلاه  Florida Gators ها را بر سر گذاشته بود، و بابی پترینو مربی تیم دانشگاه آرکانساس آشکارا از این حرکت انتقاد کرد و او و شنوندگانش را مورد سرزنش قرار داد. اما از قرار معلوم گناه به گردن یک توئیت افتاد، زیرا دان استور که رئیس او بود در یک مصاحبه گفت، گُرک در توئیتی نوشته که ترجیح می‌دهد مسابقات Gators را گزارش کند تا آرکانساس را ، و ما نمی‌توانیم به کارمندان‌مان اجازه دهیم که مسابقات دیگری را گزارش کنند در حالی که در توئیتر از ترجیح خودشان می‌نویسند.

۸- مارک مُلیستن

او به طور موقت در سال ۲۰۱۰ از همکاری با MSNBC کنار گذاشته شد، بخاطر توئیت‌های دشمنانه اش علیه جو اسکاربورگ. ماجرا از آن‌جا شروع شد که اسکاربورگ در مصاحبه‌ای گفت که رسانه‌ها بعضی خبرهای بخصوص را نادیده می‌گیرند، و مُلیستن از طریق توئیتر پاسخش را داد، با اشاره‌ای که به داستان مرگ یکی از کارمندان او داشت، بعد از این دعوا بین آن‌ها حسابی بالا گرفت. در نتیجه:  فیل گریفین رئیس MSNBC ایمیلی برای مُلیستن فرستاد و نوشت “من از کارهای زشتت بر علیه جو در توئیتر آگاه شدم و از همکارانم خواستم یک استراحت طولانی به تو بدهند. به نظر من شیوه ی اظهار نظرهایت ضعیف و برای یک گفتگوی مدنی کاملا غیر ضروری بود.”